Koty brytyjskie

Rasa ta rozwinęła się prawdopodobnie z kotów domowych przywiezionych na Wyspy Brytyjskie przez rzymskich kolonizatorów około 2000 lat temu. Przez długi czas spełniały one rolę zwykłych kotów gospodarskich. Uważano je za zwierzęta piękne, ale dość pospolite. Dopiero z czasem dostrzeżono, że dobrze zbudowane, rodzime angielskie koty także powinny zostać objęte hodowlą rodowodową. Rasa ta rozwinęła się prawdopodobnie z kotów domowych przywiezionych na Wyspy Brytyjskie przez rzymskich kolonizatorów około 2000 lat temu. Przez długi czas spełniały one rolę zwykłych kotów gospodarskich.

Uważano je za zwierzęta piękne, ale dość pospolite. Dopiero z czasem dostrzeżono, że dobrze zbudowane, rodzime angielskie koty także powinny zostać objęte hodowlą rodowodową. Wygląd współczesnych, rasowych kotów brytyjskich musi odpowiadać ściśle określonym wymogom wzorca i wyraźnie odbiegać od innych kotów domowych czy wiejskich. 

 

 

Historia

Koty krótkowłose pojawiły się w znacznej liczbie na pierwszych wystawach kotów, organizowanych od końca XIX wieku.  Później jednak wyraźnie utraciły popularność na rzecz egzotycznie wyglądających kotów perskich i tureckich angor, hodowanych specjalnie z myślą o wystawach. Dopiero od lat 30 XX wieku rozpoczęto prace nad odtwarzaniem rasy i na drodze selekcji otrzymano koty w odpowiednim typie i wymaganej skali umaszczenia. Początkowo najbardziej preferowano koty jednolicie umaszczone, a najbardziej cenioną i podziwianą odmianą była niebieska.Hodowla kotów brytyjskich krótkowłosych została zahamowana w czasie II Wojny Światowej, kiedy wielu miłośników musiało zaprzestać hodowli rodowodowych kociąt i wysterylizować swoje koty. Niewiele hodowlanych kotów przetrwało wojnę i z powodu krzyżówek z innymi krótkowłosymi kotami pogorszył się wówczas typ kotów brytyjskich krótkowłosych. Jednak w wyniku pracy hodowców sytuacja uległa poprawie już na początku lat 50-tych ubiegłego wieku.

Kolor

Uznane są  prawie wszystkie odmiany kolorystyczne i wzory ubarwienia. Najpopularniejsze są jednak jednokolorowe koty brytyjskie niebieskie, ale również pręgowane i szylkretowe są bardzo cenione. Kolory oczu występują w zakresie od miedzianego do pomarańczowego, z wyjątkiem kotów białych, które mogą mieć dwoje niebieskich oczu lub każde w odmiennym kolorze. W futerkach brytyjskich jednolicie zabarwionych nie powinno być białych kłaczków czy włosów. Zasadniczo każdy włos powinien posiadać jednolite zabarwienie od korzenia aż do szczytu.

Okrywa włosowa

Gęsta i krótka powinna dawać wrażenie szeleszczącej i sprężystej. Nie leży płasko, ale odstaje lekko od ciała. Niektóre brytyjskie mają okrywę zbyt wełnistą, za długą lub za miękką. Takie koty nie nadają się na wystawy.

Budowa

Duże i raczej umięśnione. Głowa jest szeroka, o wydatnych kościach policzkowych. Uszy małe, krótkie, rozwarte u nasady i szeroko osadzone. Nos powinien przechodzić łagodnym łukiem w okrągłe czoło. Dorosłe samce mają większe, bardziej masywne głowy od samic i typową dla kocura solidną żuchwę.  Kończyny krótkie do średnio długich, a uszy szeroko rozstawione.

Charakter

Koty te są z natury miłe i zrównoważone. Są przyjacielskie, tolerancyjne i życzliwe. Dobrze przystosowują się do nowych miejsc i okoliczności. Są wesołe, skłonne do zabawy. Jednocześnie nie wymagają stałej obecności, dobrze czują się w swoim własnym towarzystwie. Potrafią drzemać całymi godzinami, ale kiedy znów pojawimy się w domu natychmiast zauważają naszą obecność i domagają się pieszczot. Nie są przy tym nachalne; wyczuwają nastrój właściciela i jeśli wymaga tego sytuacja potrafią zająć się swoimi, kocimi sprawami. Pomimo łagodnej natury są zdecydowane, dają znać właścicielowi jeśli z czymś się nie zgadzają lub coś im się nie podoba. Bez problemu mogą mieszkać razem z innymi kotami, a nawet psami. Jeśli były odpowiednio hodowane, to znaczy od małego zaznajamiały się z kręgiem rodzinnym – są doskonałymi towarzyszami zabaw dla dzieci. Łagodnie z natury bardzo rzadko wpadają w poirytowanie.